“VAHDET” DEDİM, DUYAN GELSİN!

Nefs işleyen saf dergâhta; “İbret” dedim, duyan gelsin! Can seyrim var her izahta; “Hikmet” dedim, duyan gelsin! Nedir bu yol, bu hâl, bu tarz; Sınanmaz mı, çok ile az? Kul ol, Hakk’a eyle niyâz; “Nusret” dedim, duyan gelsin! Gönül yol al, tut zamanı; Seyrinde duy, ilk beyânı! İnceldikçe, gör mîzânı; “Gayret” dedim, duyan gelsin! Sen’siz değil, Levh-i mahfuz; Aşka, böyle kaldım ma’rûz! Yedi nefse eyle nüfuz; “Halvet” dedim, duyan gelsin! Bir hoş sadâ, sal menzile; Ömür sığmaz, bu tahlile! Aşk derdiyle düştüm dile; “Himmet” dedim, duyan gelsin! Mevlâ’m yazmış, budur kader; Bul, Sen’dedir o nur gevher! Rehberimiz, Hayrü’l-beşer; “Vahdet” dedim, duyan gelsin!