ÖZÜMDE, “KÖZ” OLDU HASRETİN SEN’İN!..

Yâ Resûl, yâ Nebî, ravzâna geldim; “Dost” ile ne hoştur, halvetin Sen’in!.. Kesrette yol açtın, vahdeti buldum; Sevr ile yayıldı, hicretin Sen’in!.. Sen; a Fahr-i Âlem, a tevhîd “Gül”ü; Vahiyden mi aldın hoş tevekkülü?.. Sen’inle, aştıkça her bir müşkülü; Kalbimde dil açtı, hikmetin Sen’in!.. Her “Taif” dedikçe, ağlar dileğim; Bedir’den yükselir Arş’a meleğim!.. Uhud’ta tüterken, bu kor yüreğim; Kâ’be’de, nûr saçar saffetin Sen’in!.. A saf yıldızlara, ışık veren “Nûr”; Bildim ki Sen’dedir, o sonsuz huzur!.. A susuz çölleri, yeşerten yağmur; Mahşer’de nefes mi, himmetin Sen’in?.. Nûruna, pervane olmuş bu gönül; Cezbenle tutuşur, yanar tahayyül!.. A cümle âleme, rahmet olan “Gül”; “Dost” ile vuslat mı, rihletin Sen’in?.. Sen’i, has “Habîbi” eyledi Sübhân; O’nundur bu devrân, her ilim, irfân!.. Bu yolda neylesin his, akıl, iz’an? Özümde, “köz” oldu hasretin Sen’in!..