Ümit Kulun Gönlündedir

Gönül; nefes bir hediye
An’da ara ümidini.
Gelen belki Hızır diye
Canda ara ümidini.

Göçe halel getirmeden
Kutlu izi yitirmeden
Yolculuğu bitirmeden
Handa ara ümidini.

Aşktır beşeri kul eden
Gerekir mi başka neden?
Hay’dan gelip Hû’ya giden
Yönde ara ümidini.

Niçin garip gelir sesin?
Sırla bezenmiş kafesin.
Gönül sen de hazinesin;
Sende ara ümidini.

Acep var mı hayrı deme,
Benim derdim ayrı deme,
Yüzüm yok ki gayrı deme;
Sonda ara ümidini.

Aç elini gündüz gece
Arzıhâl et hece hece
Şânı yücelerden yüce;
O’nda ara ümidini.