İstanbul ve Sen

İstanbul’u sevmek, seni sevmek gibi zormuş,
Her gün batımından kalan avcumdaki kormuş…

Tiryâkiyi esrâr, umarım böylesi yakmaz,
Bir kerre tutuldun mu yeter, sonra bırakmaz…

Ah nerde kilitsiz kapılar, kuytu sokaklar,
Nostalji şu zümrüt yalılar, süslü konaklar…

Ben aşkı ararken uçarak sahile vardım,
Depreşti yürek yangını, rüzgâr ile sardım…

Bir yanda Süleymâniye’den taşmada nurlar,
Bir yanda da efsâneler anlatmada surlar…

İstanbul’u altın yapan altındaki cedler,
Tarihlere sığmaz yüceler, bunca senedler…

Şahlanmada atlar yine, şahlanmada taylar,
Göklerde âlem mührü, zeminlerde saraylar…

Sultân-ı Nebî müjdesi fatihlere taçmış,
Düş gerçeğe dönmüş, yakamoz sevgiler açmış…

Birlikte yaşanmış anılar senle özeldir,
Baştanbaşa elbet bu şehir senle güzeldir…

Hâlâ atalardan kalan izler heyecandır,
İçlerdeki îmanla damarlardaki kandır…

Harcında şehâdet kanı Rabb’im bu ne devlet!
Burcunda Celîl’in yüzü gülmüş, güler elbet!...