SÜMEYRÂ BİNT-İ KAYS (R. ANHÂ)

“Anam babam size feda olsun ya Rasûlallah! Siz sağ olduktan sonra her türlü musibet hiç gelir bana.” sözüyle Allah Rasûlü’ne göstermiş olduğu teslimiyeti, sadakati ve sabrıyla örnek gösterilen bir şahsiyet Sümeyra binti Kays (r. anhâ)… Müslümanların Uhud Gazvesi’ndeki mağlubiyeti ve Allah Rasûlü’nün şehit edildiği haberi Medine-i Münevvere’ye ulaştığında, Peygamber Efendimiz’e bir şey oldu korkusuyla hemen cepheye koşan kadın sahabeden biri de Sümeyra binti Kays (r.anhâ) idi. Sümeyra (r. anhâ)’nın babası, kardeşi, kocası ve oğlu da bu muharebeye iştirak etmişlerdi. Yalnız o bunlardan ziyade Allah’ın Rasûlü’nün varlığına her hangi bir zarar gelmesinden çok endişe ediyordu. Uhud’da muharebe meydanına vardığında babasının, kardeşinin, kocasının ve oğlunun tanınmayacak hale gelmiş, paramparça olmuş cesetleriyle karşılaştı. Bunların hepsi şehadet şerbeti içmişlerdi. Sahabeler, Sümeyra (r. anhâ)’ya sabır tavsiyesinde bulunuyorlar ve baş sağlığı diliyorlardı. Fakat Sümeyra (r. anhâ) ise babasıyla kocasıyla yakınlarıyla ilgilenmiyor, Rasûlullah’a olan sevgisinden dolayı ısrarla Rasûlullah’ı soru yordu: “Rasûlullah ne yapıyor, o nasıldır?” diyordu. “Allah’a hamd olsun, o iyidir!” dediler. Ama o bu sözlerden tatmin olmuyor, Peygamberimiz’i gözleriyle görmek istiyordu. Onun bulunduğu yeri bildirdiler. Sümeyra (r. anhâ), koşar adımlarla Peygamberimiz’in bulunduğu yere vardı. İki cihan serverinin hayatta olduğunu görünce büyük bir sabır ve teslimiyet içerisinde şöyle dedi: “Anam babam size feda olsun, ya Rasûlallah! Siz sağ olduktan sonra her türlü musibet hiç gelir bana.” Evet, Sümeyra (r. anhâ), babasını, kardeşini, kocasını ahirette buluşup görebileceğine candan inanıyordu. Çünkü onlar Allah yolunda şehit olmakla büyük bir makam kazanmışlardı. Onlar için gözyaşı dökmenin, üzülmenin bir anlamı yoktu. Eğer kendisi de şehit edilmiş olsaydı, Rasûlullah’ı da orada görebilme şerefine nail olabilirdi. Fakat onu dünya gözüyle daha fazla görmek, ondan daha fazla feyizlenmek, istifade etmek istiyordu. Yakınları olmadan da İslâmiyet kalpleri nurlandırmaya devam ederdi. Onların yerini başkaları alırdı. Fakat Rasûlullah’a bir zarar gelse, mü’minlerin ve gelecekteki insanlığın hâli ne olurdu? Allah Rasûlü’nün sıhhatini merak etmesinin amacı buydu. İşte onlar Rasûlullah’ı böyle seviyorlardı. Zaten onları yücelten ve erişilmez yapan sır da bu değil miydi? Cenab-ı Hak bizleri şefaatine mazhar buyursun… (Âmin)