SULTAN II. MAHMUT HAN

Büyük bir gayretle çöküş devrine, Bir anlam katıyor İkinci Mahmut, Nefer tehdidinde on sekiz sene, Gün be gün batıyor İkinci Mahmut…   Dedeleri gibi görmüş çok ilim, Hem talebe olmuş, hem de muallim, Rami kışlasında askerle talim, Tüfeği çatıyor İkinci Mahmut…   Birçok bestesinden sızar efkârı, ‘Adlî’ mısralarla söndü mü nârı? Birbirinden güzel hat levhaları, Hâlâ yok satıyor İkinci Mahmut…   Nefernin kılıcı paslanmış kında, Değeri kalmamış halkın yanında, Kalkan kazanları et meydanında, Oyundan atıyor İkinci Mahmut…   Mektepler yapıyor, mektep üstüne, Beyazıt kulesi bakar her yöne, Azmiyle, halkını otuz bir sene, Ayakta tutuyor İkinci Mahmut…   Takvim-i Vekaî raflardan baksa, Yaptığı tablolar ortaya çıksa, Tamir ettirdiği Mescidi Aksa, Burnunda tütüyor İkinci Mahmut…   Gül suyu kullanmış her bir habbede, İnşallah son Nebî, şefaat ede! Tekbirle örülen yeşil kubbede, Bülbüller ötüyor İkinci Mahmut…   Hâlâ vehhabinin bitmez hilesi, Nerde yazdığın çift Kur’an şulesi? Mescitler, Medrese, Ecyad kalesi, Hunharca bitiyor İkinci Mahmut…   Âli Osmanlı’nın son soy atası, Elbette her kulun olur hatası, Eserlerin, torunların duası, Kimlere yetiyor İkinci Mahmut…   Divanyolu caddesinde türbeyle, Üç Sultan ağlatır Celil’i böyle, Kaybedilen toprakların hüznüyle, Yıkılmış yatıyor İkinci Mahmut… Çakılmış yatıyor Sultan Mahmut Han…