SULTAN I. ABDÜLHAMİD HAN

Bu bağa, ‘ellide’ saltanat gelmiş, Gül olmuş birinci Abdülhamid Han… Memleket aşkıyla yanıp, savrulmuş, Kül olmuş birinci Abdülhamid Han…   Gâzi, hattat, Velî, bir canlı tarih, Merhametli, nâzik, hem saf, hem salih, Çöküş rüzgârında sallanan nahif, Tül olmuş birinci Abdülhamid Han…   Çeşmeler, camiler, hamamlar şâhit, Kırım elden çıkmış, bozulmuş ahit, Özü kalesinde binlerce şehit, Zül olmuş birinci Abdülhamid Han…   Matbuata sarmış, bir de silaha, Sâde ‘Beylerbeyi’ biçilmez paha! Halkına hürmetkâr, yüce Allah’a, Kul olmuş birinci Abdülhamid Han…   Tersane, donanma aşkıyla yanan, Zor günde ıslahat imkânı sunan, Bütün tebâsına dostça uzanan, El olmuş birinci Abdülhamid Han…   Bahçekapı türbesinde perdeler, Sürat topçuları şimdi nerdeler? Arı gibi coşkun hendeshâneler, Bal olmuş birinci Abdülhamid Han…   Hem doğu, hem batı savaşlarıyla, ‘Küçüksu’ konuşur ak taşlarıyla, Celil’in birikmiş gözyaşlarıyla, Sel olmuş birinci Abdülhamid Han.