SOR AHDE VEFÂYI, “İKRÂRI” SÖYLE!..

Kulak ver hilkatin tevhîd sesine; Bu seyr ü sülûkta, “efkârı” söyle!.. Çek yedi nefsini hikmet dersine; Şerh eyle Sen Sen’i “envârı” söyle!.. Gör esen rüzgârı, derin ırmağı; Duy, aşkla can bulan içli toprağı!.. Seyrinde tüttükçe vuslat çerâğı; Çöz, bu kış özünde “baharı” söyle!.. A gönül ibret al, “ne” diyor kitap? Dağları, gökleri sarsar bu hesap!.. Cehdeyle inceldi bu yol, bu âdâp; Bir ömre “ahlâkı, vakarı” söyle!.. Hatır yap, hatır bul, incitme cânı; Gör aşka yol veren aklı, iz’anı!.. Zamanın içinde, duy bir zamanı; Ehl-i Kehf derdiyle “esrârı” söyle!.. Koy, fânî âlemde hevâ, hevesi; Yan çıkma nefsine bil düzü, tersi!.. Kul ol, duy eşyadan gelen hoş sesi; Açıl “Gül” renginde “gülzârı” söyle!.. Oku, her nefeste bir özge tat var; Hakk’ı zikreyleyen bir kâinat var!.. Hayatın sırtında, sonsuz hayat var; Sor ahde vefâyı, “ikrârı” söyle!..