SILAMIN DAĞLARINDA

Mevsim bahar diyorlar Rabb’imden ferman gelmiş¸

Börtü-böcek pürneşe¸ yaşamak ne güzelmiş¸

Derviş edalı çicek beyaz örtüyü delmiş¸

Demek her şey uyandı sılamın dağlarında...

İnsan nasıl dayansın bu bitmez tantanaya¸

Gün doğarken ansızın varsak Hatçe Ana’ya¸

Bizde kaşık çalardık sıcacık tarhanaya¸

Şimdi ocaklar yandı sılamın dağlarında...

Bir garib olmuş beni¸ seni gurbete salan¸

Nerde kaldın gelmez mi sözüne sadık olan ?

Kırat bile özlemiş bin yaylaları dolan¸

Sevdalar bir destandı sılamın dağlarında...

Kekik kokan sütlere seherde maya düşer¸

Yağmur sonrası gönül bir demli çaya düşer¸

Dedemin sohbetleri havaya¸ suya düşer¸

Her çocuk bir sultandı sılamın dağlarında..

Bir kuzumuz kaybolsa herkesin kederiydi¸

Belki sofralar yavan¸ ama alın teriydi¸

Pantolonlar yamalı¸ kalblerimiz diriydi¸

Dünyamız kocamandı sılamın dağlarında...

Özümüzü bulursun yeşeren düşlerinde¸

Kimbilir neler saklı Göklem’in sislerinde¸

Zikrin yedi renklisi kuşların seslerinde¸

İçim-dışım yıkandı sılamın dağlarında...

Baharlar ne yamandı sılamın dağlarında...