Şiir: Münacaat

Ya Rabbi ol nebi, güller aşkına
Bir hazan gelirse, soldurma bizi
Şu nefsin elinden döndük şaşkına
Dipsiz kuyulara, doldurma bizi

Şeytan kılavuzdur cümle şerliğe
Dinamit kor temelinden birliğe
Ümmeti mesrûr et, koyup dirliğe
Tefrit denizine, daldırma bizi

Erhâv-ı ezelden ahde vefâmız
Sen’i unutursak bitmez cefâmız
Arşın gölgesinde sürsün sefâmız
Eller boş mizâna, saldırma bizi

Dedikodu, gıybet mâlâyânîdir
Bu dünya gidici, her şey fânîdir
Bize rehber olan İslâm dinidir
Bâtıla meyledip, çaldırma bizi

Kimi servetine kul olmuş köle
Kimi maya çalar kurumuş göle
Kimi yaşlı gider, kimi genç öle
İmansız son nefes, aldırma bizi

Bozuldu dünyanın savaştan tadı
Bir hükme varamaz oturan kadı
Câhille yapmalı asıl cihâdı
Bir ömür galip et, yıldırma bizi

İlâhî emrinle Kur’ân’dır fermân
Kalpler yumuşadı bulunca dermân
Rüzgârlar estirdin savruldu harman
Gayesiz hayale, yeldirme bizi

Hilkati gün gider, kovalar ayı
Bâkîdir sanırsın, fânî dünyayı
Ömür bir ok gibi, gerilmiş yayı
Atıp taştan taşa, çeldirme bizi