Şiir: Kara Sabun da Ak Köpürür

Afrika’nın kara bağrında

Kara renkli, kara bahtlı insanlar,

Kırık dökük ümitler,

Paramparça yürekler,

Sevgiye uzanan dost eli bekler.

Açlık, susuzluk,

Hastalık tuzu biberi hayatın.

Tabiat acımasız, hayat öylesine zor,

Dünya sağır, dünya kör!

Şampanyalar patlar gece kulüplerinde,

Yıllanmış sömürge kanı içer

Modern vampirler,

Ellerinde kristal bardakları.

Oysa ana kucağı sanarak

Ümitsizliğe koşar Afrika çocukları!

Açlık ve sefaletin dipçik darbeleriyle

Saat başı nöbete kalkar,

Afrikalı yıllar var ki uykusuz.

Atom başlıklı füzelerin gölgesinde

Ve kuş tüyü yatağında

Avrupalı rahat, Avrupalı korkusuz!

Kozmonotlar, astronotlar

Cirit atar fezâda,

Kırk yıllık dost gibi gider Ay’la kucaklaşır.

Öyle ya,

Uzay programları her derde deva!

Afrikalı her saniye Azrail’le tanışır,

Nasıl olsa ölmek bedava.

Ayak izleri uzar gider meçhûle,

Ay karanlık, yıldızlar sönük,

Güneş öylesine cömert.

Pınarlar sanki küsmüş toprağa

Büngüldeyip çağlamaz;

İnsanlar kan ağlar da Afrika’da,

Vicdanlar bir kez olsun ağlamaz!

Ey kara toprakların kara bahtlı insanları,

Bekleyin!

Alnınıza güneşi, yüzünüze ay’ı

Ve avuçlarınıza yıldızları koyacağım.

‘Babalar ağlamaz!’ dese de oğlum,

Sabaha kadar ağlayacağım.

Ey kâlû belâ’da tanıştıklarım,

Söz olsun!

Gözyaşlarımla sileceğim

O kara bahtınızı

Ve anamın ak sütü gibi olacak

Alnınızdaki yazı...