Şiir: Yüzyıl Sonra Yemen-Yemen Hatırası

Nasip oldu, yolum düştü Yemen’e,

Osmanlının izlerini aradım…

Biz yurda döneli geçmiş yüz sene,

Kışlaları, sokakları taradım…

Sebe diyârında, saba rüzgârı,

Ne Belkıs’ı kalmış, ne de Süleyman!

İsyan edenlerin ne olmuş kârı?

Ümmet paramparça, ümmet perişan…

Taçlı penceresi, renkli camları,

Taşların üstüne tünemiş evler,

Kaktüs çiçeğinden bal toplar arı,

Kahvenin kokusu ben buradayım der!

San’ada her duvar ateş tuğlası,

Osmanlı’dan kalma boy boy binalar…

Yemen türküsünde feryâdın hası,

Yaslı dul kadınlar, yaslı analar…

Çalınan her kapı, gidilen her yer,

Osmanlı denince kalkar ayağa,

Burda kalanlar da bizi çok sever,

Ecdâd mührümüzü vurmuş her çağa…

Resul, Gıyn dağını işaret etti,

Rüyasında Vebir İbn-i Yahna’sa;

Kıblenin yönünde vesvese bitti,

Cami-i Kebirde kalmadı tasa…

Bu mâbedin ortasında avlu var,

Avlusunda Ebrehe’nin binası,

O kadim yapıya dokunmamışlar

Aşikârdır hoşgörünün mânası…

Çoğunluk içinden gatı sayıklar,

Öğle saatinde duran bir hayat!

Cenbiyeli beller, şişmiş yanaklar,

Uçuyor insanlar çiğnedikçe gat…

Bu yerler Karâni diyârı derler,

Bir ‘kutup’ hiç eksik olmazmış burda,

Bir tek taşı bile kalmamış erler,

İnşaallah ak pak olur huzurda…         

Kartal yuvasında bir Türk kalesi,

İhtişamla Celil bizi bekliyor!

Duyulur gibidir Mehmetçik sesi,

Bu topraklar kaç bin şehit saklıyor?