Şevkinle Döner Dünya

Yâ Habîballah kaçan kalkar cemâlinden nikâb

Mahvolur nûr-ı ziyâ salmaz cihâna âfitâb

Sanki fânûs-ı hayâlindir hiyâm-i âsumân

Dâima şem’-i cemâlin ile döner mâhitâb

Âlem ü âdem müzeyyen nûr-ı zâtınla senin

Zikr-i evsâf-ı cemîlin ile memlû dört kitâb

Ol tecellî eyleyen vechinde ey mir’ât-i Hak

Sûret-i Rahmandürür vallahü a’lem bi’s-savâb

Sırr-ı aşkı feyz edelden Nûriyâ feyyâz-ı Hak

Cûşa geldi şevk-i hüsnün ile döner âsiyâb

Abdülahad Nûrî (1594-1650)

Ey beni aşk ateşinde yandıran

Aşk senin âşık senin ma’şûk senin

Hem seven hem sevilen hem sevdiren

Aşk senin âşık senin ma’şûk senin

Mısralarıyla sevginin, aşkın kaynağı olarak Allah’ı gösteren şâir, Peygamber Efendimiz’e karşı büyük bir muhabbet beslemektedir. Çeşitli yönleriyle Hz. Muhammed (s.a.v.)’e olan sevgi ve hayranlığını belirtirken Onun doğduğu aya karşı da muhabbet beslemektedir.

Abdülahad Nûrî, Peygamber Efendimiz’in yüzündeki ışık örtüsü kalkacak olsa dünyaya ışık veren güneşin söneceğini, insanlığın karanlıklarda kalacağını söylerken; Peygamber Efendimiz’in hem yüzünün fizîkî güzelliğine hem de O’nun mânen insanları aydınlattığına işaret etmektedir.

Hz. Muhammed (s.a.v.), parlaklığıyla gök kubbenin üstünde, dünyayı aydınlatan bir güneş gibidir; ay, daima Onun yüzünün parlaklığından ışık almaktadır.  

Kâinatta canlı cansız her ne varsa Hz. Muhammed (s.a.v.)’in nuruyla anlam bulmuş, bir güzelliğe sahip olmuştur. Allah tarafından indirilen dört kitapta da O’nun güzel vasıflarının zikri mevcuttur. Kâinat, O’nun yüzü suyuna yaratılmıştır.

“Doğrusunu Allah bilir ki, Allah,  Hz. Muhammed (s.a.v.)’in yüzünde tecellî etmiştir.” diyen şair, tasavvuf inancındaki, Allah’ın bazı özelliklerinin yarattıklarında tecellî ettiği düşüncesini dile getiriyor.

Hakk’ın feyizleri, aşk sırrıyla nihan olunca dünya bu güzelliğin şevkiyle coşup dönmeye başladı, ifadesinde hüsn-i tâlil (güzel sebep bulma) sanatı vardır.

            Şairin diğer na’tları:

NA’T

Sende doğmuştur Muhammed Mustafâ

Merhaba ey mâh-ı mevlid merhabâ

Sende olmuştur bu âlem pür-safâ

Merhaba ey mâh-ı mevlid merhabâ

Sende geldi ol şefâat menba’ı

Sende zâhirdir o nûrun matla’ı

Sensin Eltâf-ı Hudâ’nın mecma’ı

Merhaba ey mâh-ı mevlid merhabâ

Azmış iken cehl ile halk-ı cihân

Dolmuş iken küfr ile kevn ü mekân

Nûr-ı îmân sende olmuştur ayân

Merhaba ey mâh-ı mevlid merhabâ

Ol habîbi kim Hudâ’sın medh ede

Onu vassâf olmaya Nûrî n’ide

Kim bilir kadrin onun bu dünyede

Merhaba ey mâh-ı mevlid merhabâ

NA’T

Ey habîb-i Hak kerîmü’ş-şân Muhammed Mustafâ

Nâzenîn-i hazret-i Yezdân Muhammed Mustafâ

Ravza-i cennet gülüsün "lî-ma’Allah" bülbülü

Canlara cânân cihâna cân Muhammed Mustafâ

Bûy-ı enfâsun mutayyeb etti nâsût ehlini

Doldu âlem ravh ile reyhân Muhammed Mustafâ

Zâtunı meddâh olan ol hazret-i Hak olıcak

Nice bilsün kadrüni insan Muhammed Mustafâ

Ümmet üzre ulu minnetdir vücûdun ni'metdir

Cümle halka rahmet-i Rahmân Muhammed Mustafâ

Âlüne  ashâbuna, ezvâcuna etbâuna

Hâzır olsun ravza-ı rıdvân Muhammed Mustafâ

Nûri miskîni unutma Rabb-ı izzet hakkıçün

Ey nebîler hizbine sultân Muhammed Mustafâ