MEVLÂ’M, AHDE “VEF” İSTER!

O’ndan gelen garîp canım; Aşk derdine “devâ” ister! Arş’a yüklü saf iz’anım; İnceldikçe, “hayâ” ister! Âdem’e sor, has mayayı; Kalp gözünle gör dünyayı! Nuh Nebi’yle aş deryâyı; Yedi nefsim, “takvâ” ister! Gönül, yüklen tahammülü; Eyyûb’ta bul tevekkülü! Kor yürekte imân gülü; Kızardıkça, “bekâ” ister! Ney tek inle, Hakk’a yalvar; Gör, bu aşktan özge ne var?.. Her menzilde, bu intizâr; Ya’kub gibi “şifâ” ister! Koy gafleti, geç ihmâli; “Gül” renginde bul ikbali! Halîl’e sor, bil ahvâli; Bu yol, “cevr ü cefâ” ister! Hakir görme, hiç bir kulu; Dosdoğru ol, tut bu yolu! Edep bürün, gör usûlü; Mevlâ’m, “ahde vefâ” ister!