OSMANLI’YA MERSİYE

Sen gittin ey Sultan’ım, âlemde elem kaldı Altın kubbelerinden geride alem kaldı Söğüd’ün yaylasını uzattın Viyana’ya Çizdiğin haritadan elimde kalem kaldı Atların nal sesini işiten o yıldızlar Döküldü birer birer, göklerde dîdem kaldı Tuna’nın sularına zehr attı nice küffâr Yeşerttiğin diyârda bir damla şebnem kaldı Baş eğdi minareler bütgede karşısında Camilerin yerinde secdeden bûsem kaldı Rasûl’ün türâbından uzaklaştı dudağım Orda senin aşkından ağlayan Kâbe’m kaldı Revaklarla süsledin Kâbe’nin etrafını Kubbelerin altında bir mahzun harem kaldı Arzı dilhûn eyledin hasretinle dembedem Ziyasını kaybeden gözlerimde dem kaldı Adl ile muâmelen mes’ûd kıldı beşeri Bize o saâdetten sadece mâtem kaldı Kalbindeki zikirle aştın nice surları Surların alnında tek virân kitâbem kaldı Kılıcın gölgesinde dinlenirdi bu cihân Kılıçlar girdi kına, âteşten gölgem kaldı Asırlar hasretinden kıyamete koşuyor Hâtıran gönlümüzde mağrur, muhteşem kaldı