Kendine Git

Gönül kimselere kızma, darılma
Sevgi tohumları, “ek” kendine git
Önce yanlışları, kendinde ara
Sürü ayakların, “çek” kendine git

“Toprağa bas deli gönül toprağa”
Benze erguvanda, naif yaprağa
Aldanma fasığa, sinsi ulağa
Yolda yolculara, “bak” kendine git

Dost dediğin aya, güneşe benzer
Işık saçan dostsa, var sen de el ver
Gir sohbet faslına, engince dil ver
Bir çerağ da sen yak, “yak” kendine git

Zulme boyun eğme, olsan bile aç
Bırak taşlasınlar, kalsan da bilaç
Coşkun ırmak olsun, attığın kulaç
Engin engin çağla, “ak” kendine git

Tahta, taca, şana eyleme meyil
Eğilirsen yârin, önünde eğil
Üç günlük şu dünya, mükâfat değil
Dürüstlük tacını, “tak” kendine git

Unutma vicdanı, hiç merhameti
Yürek mizanında, tart da zahmeti
Dünya izanında, gör vahameti
Yüreğini yokla, “sök” kendine git

Yalanın yanlışın, bentlerini aş
Aş kendini aşkla, bentlerinden taş
Hak’tan başkasına, eğme sakın baş
Kargışlar seddini, “yık” kendine git