Karagöz ve Hacivat-Ramazan Eğlenceleri

(Hacivat, Karagöz’ün evinin önüne gelir ve arkadaşına seslenir.)

Hacivat: Karagöz’üm. Karagöz’üm.

(Karagöz gözlerini ovuşturarak pencereye çıkar.)

Karagöz: Ne var Hacı Cavcav? Beni niye tatlı uykumdan uyandırdın?

Hacivat: Ooo… Karagöz’üm görüyorum ki yeni uyanıyorsun. Yoksa orucu uykuya mı tutturuyorsun?

Karagöz: Ne demek istiyorsun Hacı Cavcav? Laf mı sokuyorsun bana? Aşağıya geleyim de alayım ifadeni.

(Karagöz, arkadaşının yanına gelir ama o da ne! ‘Pat! Küt!’ diye girişir onu dövmeye.)

Hacivat: Ah, of, dur, vurma Karagöz’üm. Hele bir konuşalım, anlaşalım. Ben söyleyeyim, sen dinle. Sen anlat, ben dinleyeyim. Bu devirde kaba kuvvet, olacak gibi değil. Hem oruçsun günaha giriyorsun.

Karagöz: Hııı… Tabii ya oruçluyum ben.

Hacivat: Ben de onu diyorum işte. Ramazan geldi, hoş geldi. Biz boş mu duracağız? Eski günlerdeki gibi çocuklar için bir eğlence düzenleyelim, diye düşünüyorum.

Karagöz: İyi düşünmüşsün de biz ne yapacağız? Şimdiki çocuklar bilgisayardan, cep telefonundan kaldırmıyorlar ki başlarını.

Hacivat: Haklısın Karagöz’üm ama biz yine de bir eğlence düzenleyelim. Olmazsa videomuzu çeker, Youtube’a yükleriz. Bir şekilde çocuklara varlığımızı hatırlatırız. İnsanlar kökleri ile vardır. Geçmişlerini unutmayacaklar ki geleceklerine yön verebilsinler.

Karagöz: Tamam Hacivat’ım. Bizim içinde bir değişiklik olur. Hep birlikte eğleniriz. Aaaa bak! Ramazan çadırı kuruyorlar.

Hacivat: İyi yapıyorlar, kimse aç kalmasın. Herkes orucunu sıcak bir çorba ile açsın, karnını doyursun.

Karagöz: Hacı Cavcav benim karnım acıktı. İftara çok var mı?

Hacivat: Yok, yok az kaldı. Gel biz çocuklar için hazırlayacağımız oyuna çalışalım. Hem vakit geçer.

Karagöz: Beni kandırmıyorsun değil mi Hacivat?

Hacivat: Niye kandırayım güzel efendim, iki gözümün nuru.

Karagöz: Hacı Cavcav iftardan sonra teravih namazına gideceğiz ya…

Hacivat: Gideceğiz Karagöz’üm.

Karagöz: Caminin önünde rengârenk macunlar, kâğıt helvalar satılıyor ya…

Hacivat: Eeee…

Karagöz: Bana macun alır mısın?

Hacivat: İstediğin macun olsun be Karagöz’üm, tabii alırım.

Karagöz: Söz mü?

Hacivat: Söz, söz.

Karagöz: O zaman, hadi bize gidelim de çalışalım, ezber yapalım. Ben sevindim, çocuklar da sevinsin.

Hacivat: Gidelim Karagöz’üm. Bak nasıl da heyecanlandım.

Karagöz: Canlandın mı? Ölü müydün yoksa? O zaman ben bir saattir kiminle konuşuyorum?

Hacivat: İlahi Karagöz, öyle demek istemedim. İçimi coşku kapladı, coşku.

Karagöz: Kuşku mu? Yok, yok kuşku duyma. En güzel eğlenceyi hazırlayacağız çocuklarımız için.  

Hacivat: Gidelim o zaman. Bitsin dertler, tasalar, gelsin eğlenceler, kahkahalar.

(Karagöz ve Hacivat akşamki eğlenceyi hazırlamak için önce bir davul bulur sonra da Karagöz’ün evine giderler. Gidiş, o gidiş. Bakalım akşama neler hazırlayacaklar?)