“HİKMET” İSTER A SEVGİLİ!..

Gel¸ nefesten ince bu cân;

"Vahdet" ister a Sevgili!..

Gönül denen Arş-ı Rahmân;

"Halvet" ister a Sevgili!..

Sen yoğurdun söz harcımı;

Mi’râç ettin cân burcumu!..

Niyâzda duy kul borcumu;

"Himmet" ister a Sevgili!..

Girdim o nûr deryâsına;

Yandım vahyin ihyâsına!..

El ver aşkın mayasına;

"Haslet" ister a Sevgili!..

"Dosdoğru ol" dedin bana;

Misâl oldun cümle câna!..

Bu garîp kul yana yana;

"Vuslat" ister a Sevgili!..

Ayet ayet devir¸ devrân;

"Sen’i" söyler kevn ü mekân!..

Her bir nefes¸ yer¸ âsumân;

"İbret" ister a Sevgili!..

Dedin "kul ol¸ Hakk’a eğil;

Cân O’nundur¸ O’nsuz değil!"

Bu dil¸ bu renk¸ ma’n⸠şekil;

"Hikmet" ister a Sevgili!..