GÖNÜL

Nice elem içinde dolaştı da bu gönül Gelip senin gönlünü ebedî mekân tuttu Güldür gönlü sevdiğim gönlümle beraber gül Sade senin gönlünde cümle derdi unuttu   Elbet cihân fânîdir aşkımız baki kalır Biz gideriz cümle halk bu aşktan ilhâm alır Her gönül sevdiğinin huzurunda alçalır Yalnız gönlün gönlümü böyle sarıp avuttu   Anladım tek aşkındır her hicrâna ilacım Ömrümce Yaradan’la yalnız sana muhtacım Sensiz gönül tahtımda sultanım ve baş tâcım Gözlerin gözlerimin ırmağını kuruttu   Güneş, mehtâb, yıldızlar toplanmış ruhsârında Hep göz göze olalım bugünde ve yarında Yeniden buluşalım gel firdevs diyârında Kara toprak sevdâsız nice canları yuttu