GÖNÜL

Âdem geldik dünyaya, yine âdem gidelim Ahir ömür zamanın, kilidini aç gönül Dünya denen şu handa, insanlıktır tek murat Belhüm adal canlardan, uzaklara kaç gönül Sevgileri cem eyle, gir kalbine aşk ara Aşk olmadan içinde, kabuk tutmaz hiç yara Narda, harda kalmadan, kavuşulmaz gül yâr’a Kana kana sevginin, bâdesini iç gönül Yedi kapı arala, uzaklara adım at Bin beyzalı bir ata, yollar alsın senle at Münkir belâ berzahtır, kalbe mâruf duygu kat Gök ekini biçerce, kötülüğü biç gönül Nefret iblis düşüdür, kargışlardan dur uzak Durmaz isen mutlaka, kurar sana pis tuzak Katmer katmer biriken, günahı çekmez kızak İyiliği kuşanmak, her dem başa taç gönül Dön yeter ki nefsinde, arınarak âdem ol Ağla sema, semahta, bul mutlaka doğru yol Bir de ara ne varsa, deva olmaz eğri kol Yaratandan başkası, mânâ değil hiç gönül Eğri büğrü yollarda, aşk arama bulunmaz Cetvel doğru değilse, doğrulukta kalınmaz Güller varken bahçede, ottan ibret alınmaz Bülbüllerle yaren ol, dikenlerden kaç gönül Yürür iken engin ol, incinmesin topraklar Irgalanma poyrazca, süzülmesin yapraklar Günahları aklarsa, yalnız Yüce Hakk aklar Çirkin harcın olmasın, güzelliği seç gönül Okumaksa muradın, kendin oku ilk önce Elif gibi doğru ol, kal kıyamda ip ince İmbatlar ki Hüdâ’dan, müjdelerle gelince Aş yolları aşk ile, birer birer geç gönül Hüdâ murat bilene, visâl kutlu diriliş Gerçek salât ahlâktır, yüreğine var iliş Hâl ehliyle bir olmak, gerçeklere seriliş “Elin, belin, dilinle”, hikmetini saç gönül