ÇİÇEKSİZ BAHAR

Yâ Rab¸ ihlâs ile yalvarıyorum¸

Şuursuz¸ sabırsız "kul" etme beni.

Verdiğin nimetler saymakla bitmez¸

Ne olur şükürsüz "dil" etme beni.

Bir mısra uğruna ömrümü verdim¸

Diyemem ki artık şiire erdim¸

Anbean¸ günbegün kelime derdim¸

Hezeyandan farksız "kal" etme beni.

Be hey dostum olmaz çiçeksiz bahar¸

Meyvesiz ağaçta bulunmaz hüner¸

Ne çocuklar oynar¸ ne kuşlar tüner¸

Kalbi paramparça "dal" etme beni.

Nefsine kapılıp şerre savrulan¸

Hasedinden gece-gündüz kavrulan¸

Bîkarar davranıp her dem çevrilen¸

İlimsiz¸ îmansız "dil" etme beni.

Sükûtî’yi kılma ukbâda zelil¸

Dünyada kılsan da çileye ehil¸

Sen’den gayrisine vermedim meyil¸

Elin peteğine "bal" etme beni...