ANNE VE HÜZÜN

Göğe bulut ağdı¸ gönlüme hüzün

Dağlara sis çöktü ovaya duman

Annem neyi varsa toplayıp gitti

Ardından bakarken kör oldu gözüm

Ayrık otu gibi yayılan hüzün

Türkü olur yanar dudaklarımda

Kırda açıp kelebeği bekleyen

Koparılan çiçek kadar öksüzüm

Zaman yere göğe ölüm saçıyor

Ondan gül sürgünü güzün açıyor

Yetimliğin yaşı yokmuş anladım

Ölüm her kapıyı hazin açıyor

Anneymiş dünyayı yaşanır kılan

Eşya kıymetini ona borçluymuş

O yoksa gördüğün gök mavi değil

Onun şefkatiymiş gayrisi yalan

Her esen rüzgârla çoğalır hüzün

Dalga dalga yeryüzüne yayılır

Kirpiğime eşlik eder gözyaşım

Anneden gelirmiş kıymeti sözün

Ölüm meleğiyle gelen sessizlik

Ateşe¸ havaya¸ toprağa yansır

Artık göğe ağan buluttaki sır

Sır değil¸ faş olan¸ bir kimsesizlik

Hasret yoksa gönül dağlar aşamaz

Sararan yaprağı dalı taşımaz

Kahreder bülbülü bağın bozumu

Gamı kasaveti kanat taşımaz

İki nefes arasından sıyırıp

Çekip kurtarınca kendini annem

Arkasından geleceğim biliyor

Beni beklemekte Ukba’ya varıp