Anne-Baba Rolünün Çocuğun Kimliği Üzerindeki Etkileri

Aile, çocukların hayatı tanımaya başladığı ilk ve en etkili okuldur. Çocuk, dünyayı anlamaya çalışırken gözlerini en çok annesi ve babasına diker; onları izler, sözlerini dinler ve davranışlarını örnek alır. Atalarımızın dediği gibi, “Oğlan babadan öğrenir at binmeyi, silah kuşanmayı; kız anneden öğrenir sofra kurmayı, dikiş dikmeyi.”

Bu söz, aslında çocukların cinsiyet kimliklerini ve hayata dair ilk bilgilerini ebeveynlerinden aldığını anlatır. Anne ve baba, kendi yaratılışlarına uygun şekilde davrandığında, çocuklarına güvenli ve net bir rol modeli sunmuş olur. Bu netlik ise çocukların, kimliklerini sağlıklı bir biçimde oluşturmalarını sağlar.

Erkek çocukları, babalarının koruyucu ve otoriter duruşunu gözlemleyerek güçlü olmanın ne anlama geldiğini öğrenir. Baba, sorumluluk alışı ve zorluklarla başa çıkma şekliyle oğluna örnek olur. Baba figürü, erkek çocuk için hayatın ilk rehberidir; ona öz güven aşılar, doğru ile yanlışın sınırlarını gösterir.

Babanın kararlı ve otoriter yapısı, çocuğun ileride sağlam bir kimlik geliştirmesi ve hayata karşı güvenle durabilmesi için güçlü bir dayanak sağlar. Baba rolünden aldığı bu dersler, çocuğun öz güvenli ve kararlı bir birey olarak yetişmesine zemin hazırlar.

Diğer yandan kız çocukları, annelerinin zarif ve şefkat dolu yaklaşımından beslenir. Annesinin, ailenin ihtiyaçlarına gösterdiği özeni, sevdiklerine karşı duyduğu hassasiyeti ve fedakârlığı gözlemler. Anne, kız çocuğu için yol gösterici bir rehberdir; ona sadece sofra kurmayı değil, aynı zamanda aile bağlarını güçlendirmeyi, sabrı ve anlayışı da öğretir.

Kız çocuk annesinden, hayatın zorluklarına karşı duyarlılığı ve aile içinde bağ kurmanın değerini öğrenir. Anne, bu rolleri net bir şekilde sergilediğinde kız çocuğuna sağlıklı bir kadınlık kimliği inşa etmesi için örnek olur.

Ancak günümüzde, bu doğal denge zaman zaman modern hayatın etkisiyle karışabiliyor. Ebeveynlerin kendi rollerini net olarak sergileyemediği durumlarda, çocuklar kimin nasıl davranması gerektiği konusunda belirsizlik yaşayabiliyor. Bu belirsizlik, özellikle kimlik gelişimi döneminde çocuklar için kafa karıştırıcı olabiliyor.

Çocuklar, doğru modellemeleri göremediklerinde kendi cinsiyet rollerini tanımlamakta zorlanabiliyor ve bu da ilerleyen yaşamlarında öz güven eksikliğine veya kimlik karmaşasına yol açabiliyor.

Ebeveynlerin kendi yaratılış özelliklerini ve rolleri arasındaki dengeyi koruyarak çocuklarına rehberlik etmeleri, sağlıklı bir aile yapısının en önemli unsurlarından biridir. Anne ve baba, kendi fıtratlarına uygun davranarak çocuklarına güçlü, net ve sağlıklı bir örnek sunduklarında, aile içinde bir uyum ve güven ortamı oluşur.

Bu güven ortamı, çocukların doğru kimlik geliştirmesine ve kendi rollerini benimsemesine olanak tanır. Böylece, ailedeki herkes kendi rolünü bilir ve çocuklar bu dengeden güç alarak doğru kimlikle büyürler. Çocuklar en doğru ve en sağlam eğitimi anne ve babalarından almalıdır.