Anne !..

Varlığımın başında Hazreti Havva'sın sen, Üveys el-Karanî'yim emrine ücrasın sen, İtaatte semadan Rabbimden nidasın sen, Nur akardı menbâın burnumda tüter anne.   Bastığın toprakları kendime diyar seçtim, Nice güzeller içinde en güzel yâr seçtim, Senden başkalarını derdime ağyar seçtim, Yarım kaldı her yanım, sormadım hatır anne.   Yüreğimde bir nehir bütün akışım sana Firdevs-i âlâ yüzlüm kutsal nakışım sana Mezarında olsan da içim döküşüm sana Ölümü sevdir bana son sözü yetir anne   Geceleri sabaha taşır beni düşlerim, Matem dolu yılların mevsiminde kışlarım. İhtiyar gözlerimde çocuksu bakışlarım Kocaman kucağına yeniden yatır anne.   Yetmiyor cennetime ibadet ve niyazım Şifrelidir kilitler, anne rızası lazım Söz veriyorum anne bu ettiğim son nazım Bitmeyen şefkatinin sonunu getir anne   Satılmıyor, bulunmaz olsa cennette çarşı, Nefesimi tutarım vermem yüzüne karşı, "Öf" sanmandan korkarım, yoksa sallarsın arşı Hadi, beni sırtında rızaya götür anne   Yoksulluğun yeterdi, ellerinde bereket, Nasıl şeydi o annem! haydi bana tarif et, İki erkek beşi kız bir de başa hüküm/et, Cevabını bilmezsin anladım, yeter anne   Hep söylerim kendime, ademlikte adam ol Yoktun annenden önce yine annende kaybol Rabbine gideceksen işte sana doğru yol Kovma ayak izinden, ölümden beter anne   Ne kadar söylesem de bu söz dünyada bitmez Mürekkep olsa deniz, tarife gücü yetmez İmanım ki; çağırır kulağını incitmez Her an seslenip durur cümlesiz satır anne