Yalnızlık Treni

Aylar oldu bir defa yağmur yüzü görmedim
Ufukların ardında gezer kara bulutlar
Dallarımı terk etti sonbahar yaprakları
Avuçlarımı açtım rahmet gönder Allah’ım
Şerha şerha yarıldı yüzümün toprakları

Her gün kendi kendime hesap kitap yaparım
Boşu doldursam dolmaz doluya koysam taşmaz
Kendi şehrimde gezip ses izimi ararım
Ne bir selam veren var ne de bir selam alan
Sıkıştırır kalbimi günden güne efkârım

Bezirgânlar kaplamış dünya bedestenini
Hâlâ gülden terazi tutmaya çalışırım
Ümmi Sinan’ın devri geçti diyenler desin
Rezzak olan rızkımın peşi sıra yürütür
Ayrı ayrı hesabı görülecek herkesin

Hangi insanda durur bu yalnızlık treni
Duraklarda inen yok binenlerse hesapsız
Kimse yanındakine bir tebessüm eylemez
Uzakları yakına getirmeye çalışır
Bildiğini unutur gördüğünü söylemez