Şiir: Gönül Coğrafyası

Her murâdın verildiği bir anda,
Şeyh Şamil’in düşlerini dilesem.
Kartal gagasıyla süslü zamanda,
Kafkasların kılıcını bilesem.

Duysam gök atların soylu sesini,
Demir dağın delindiği yerlerden.
Alsam ecdâdımın hür hevesini,
Ötüken içinde kitabelerden.

Bir manasçı olsam yol kenarında,
Anlatsam ezeli hikâyemizi.
Çekik gözleriyle göl kenarında,
Kırgız güzelleri beklese bizi.

Bir sabah, tan vakti varsam Gence’ye;
Azerî gözümle görsem dünyayı.
Sunsam Karabağ’ı Vahapzade’ye,
Şehriyâr ustayla sarsam dünyayı.

Rûhumun tayını sürsem ileri,
Bozkırlar üstüne dökülse tasam.
Türkmen atlarının geçtiği yeri,
Ay yıldızlı izlerinden tanısam.

Kerkük’te gürleyen hoyrat avazım,
Gök kubbenin sedasını süslese.
Ozanlar omzunda yorulan sazım,
Tellerini kopuzuma yaslasa.

Kırım’da kırılan binlerce çocuk,
Yüreğimin ışığında yeşerse.
Başlayınca gökyüzüne yolculuk,
Rabbim her anaya bir çiçek verse.

Kızıl bayrak gözlerimi delerken,
Diksem Gökbayrak’ı göğsüm üstüne.
Kızıl Çin içinde bir sabah erken,
Kürşatlar kırk yerden parlasa yine.

Dedem Korkut yelkenime yel olsa,
“Aziz İstanbul”a bıraksa beni.
İncilerim damla damla gül olsa,
Taksa duvağına seven seveni.

Her muradın verildiği bir anda,
Rasûl’ümün eteğine sarılsam.
Kokusundan tanıdığım vatanda,
Sancağının gölgesinde dirilsem…