Gül Kokan Mabet

Yemyeşil bir vâdinin gül kokulu mâbedi
Beş vakit müjde verir Ezânı Muhammedi

Yıllardır anlatılır, eskilerin deyişi
Abdestsiz yapılmamış câminin hiçbir işi

Sırtlarda getirmişler çangalları, taşları
Harç kabına karışmış muhabbet gözyaşları

Analar sevap diye yün seccade dokumuş
Rahlelerin başında nice hâfız okumuş

Karşısından çay akar şırıl şırıl yol boyu
Gözbaşı’ndan dökülür şadırvanların suyu

Ezandan önce gelir mahallenin eşrafı
Edeple, tevâzuyla doldururlar ön safı

Huzuru fark ediyor kapısından girenler
Asırlar öncesinde saf tutmuş alperenler

Yüce dergâhta saklı kulun ecir hissesi
Bülbülü kıskandırır müezzinlerin sesi

Kandil gecelerinde şerefeler şenlenir
Tekbirler, ilahiler huşu ile dinlenir

Dört tarafı donatmış, süslemiş kesme taşlar
Arınmak ümidiyle secdeye varır başlar

Kubbesi olmasa da tavanı ahşap direk
Manevî ikliminde feyizle çarpar yürek

Sanki bir mısra gibi zarâfetle çevreler
Gökyüzüne açılmış ahşaptan pencereler

Mihrabına işlemiş kandillerin kokusu
Minberinden okunur sanatının dokusu

Tarihin hâfızası, ecdat bırakmış izi
Avludaki türbede medfundur Yahya Gâzi

Ruhları serinletir çınarların gölgesi
İklime eşlik eder kuşların eşsiz sesi

Güzel coğrafyamızın taş mîmârî mâbedi
Ezanların dinmesin minârenden ebedî