Şiir: Ölmesin Çocuklar

Bir kurşun seker çocuğa
Evvela “Anne!” der çocuk
Anne, vuruldum!
Anne sessiz yatar yanı başında
Gözleri açık ve nefessiz
Anne, vuruldum der çocuk
Ve tutar ellerinden annesinin
Düşer elinden elleri
Anne ölü, yavru yaralı!
Tut, neresinden tutarsan
Dram, yürekler acısı!
Adına savaş de katliam de
Ne dersen de!
Ben oturtamadım bir yere
Olmaz böyle savaş
İnsanlık ölmüş, merhamet ölmüş
Düpedüz soykırımı bu
Gazze’yi tüketmek gayeleri
Ey insanoğlu!
Dünyanın neresinde olursan ol
İnsan ol, doğduğun gibi temiz kal

Kirletme ruhunu
Vahşileşme, çıkma insanlıktan
Dünya herkese yeter
Bil ki ölümlüsün, öleceksin!
Sana kalmayacak dünyayı kana bulama
Huzur vermezsen huzur bulamazsın
Bir de öbür taraf var
Yaradan’a hesap vermek gibi
İnansan da inanmasan da
Hesap vereceksin
Sen cehennemi o gün göreceksin
Bitir bu zulmü, ölmesin çocuklar
Ölmesin yavrucaklar