Şiir: Deprem Destanı

Zelzele salladı gece Maraş’ı
Devirdi nice bin toprağı taşı
Kurumaz sönmeyen gözlerin yaşı
Sene iki bin yirmi üç idi
Bu acıyı yazmak ne de güç idi

Gecenin dördünü on yedi geçe
Yıktı binaları hep seçe seçe
Kalanlar başladı dört yana göçe
Güneş kaç virâne şehire doğdu
Kalbleri sayısız acılar boğdu

Ah eden, ağlayan nice bin insan
Beklerdi devletten, milletten ihsan
Kimi mütevekkil kiminde isyan
Yıkılan evlerde canlar aradı
Dedi kazandığım neye yaradı

Geçmeden aradan bir dokuz saat
Geride kalmadan etmeden rahat
Bir daha sallandı yeryüzü kat kat
Nice bin insanı yuttu enkazlar
Gözyaşı dondurdu keskin ayazlar

Kalemler bu hâli yazamaz oldu
Tırnaklar toprağı kazamaz oldu
Allah’tan korkanlar hem-namaz oldu
Akıllar kiminde başa toplandı
Milletin kalbine acı saplandı

Dakika asırdan çok uzun sürdü
Zelzele bir anda defterler dürdü
İnanan kulları Hakk’a götürdü
Âsiler belâyı hiç anlamadı
Milletle beraber hiç ağlamadı

Geceler gündüzler geçti iç içe
Gün doğdu hırsıza, arsıza, piçe
Nice zengin düştü aniden hiçe
Allah’ı bilenler secdeye vardı
Mühürlü kalblere bir korku sardı

Çatılar, bacalar erdi toprağa
Heybetli başını verdi toprağa
Acz ile kendini serdi toprağa
Gökdelen yapanlar altında kaldı
Melekler altından ne canlar aldı

Kırk beş bin insanı aldı zelzele
Millet bir saatte verdi el ele
Gelmez bu elemler kaleme, dile
Ne yazmak mümkündür ne tasvir eyvâh
İsimsiz açıldı kaç kabir eyvâh

Depremin destânı Kâfî’ye kaldı
Yazabilmek için kalbine daldı
Yazdıkça kalemi, sözü kısaldı
Bin destan anlatmaz bu manzarayı
Yalnız Allah bilir bahtı karayı