Şiir: Sanma Gönül

Sanma gönül, bu dünyadan

Derdiğimiz bize kalır;

Uyanınca son rüyadan,

Gördüğümüz bize kalır.

Sanma gönül, bir arada,

Beden fâni, can kirada;

Cihan içre her murada

Erdiğimiz bize kalır.

Sanma gönül, bir serenat

Şarkısını söyler hayat;

Zevk ü sefa ve saltanat

Sürdüğümüz bize kalır.

Umma gönül hepisinden,

Eser kalmaz tapusundan;

Evim diye kapısından

Girdiğimiz bize kalır.

Aman gönül, kavga niçin?

İnsanlarla iyi geçin.

Elimizle Allah için

Verdiğimiz bize kalır.