YORGANSIZ İSTANBUL

Resimlerde belirdi kar. Yağdı durdu çiçeklere. Attı kendisini binadan atlar gibi Bıraktı gökyüzünü ve attı. Kara toprağa can kattı. Yağan her tanesinde ömrü ihtiva eder gibi Yağdı Gökyüzünden, Akyüzlere. Akyüzleri gülümsetti. Birazcık da kızarttı. Mesafeyi ve soğukluğu öğretti insanlara Tüm sıcaklığıyla, Adadı kendisini Gök kubbeden inerken Can katabilmek umuduyla Yeşermek isteyen tomurcuklara Sevindirebilmek umuduyla Eve kapanan çocukları... Yağdı durdu durmaksızın... Gülümsetebilmek arzusuyla insanları. Bıraktı her şeyi Evini, ailesini, Bulutları, Gökyüzünü, Kendi gökyüzünü, Bıraktı ve ayak bastı. Üstüne ayak basılacağını bilmeden Muhacirlik yaptı... Fakat habersizdi. Yağarken getirdiği acılardan, Kırılan yaşlı kollar, bacaklardan. Kar yağdı durdu... Evet, durdu. Senelerce yağmadı, İstanbul’da çocuklar gülmedi, Eldiven takmadı, Kartopu oynamadı, Kar yemedi. Uzunca bir süre...