Şiir: Kar

Bembeyaz yağar
Temiz bir vicdan kadar
İnce ince, lâpa lâpa, daha nice şekli var
Gökyüzü ona dar
Tatil olan okullar
Sevince boğulan çocuklar
Kardan adam yapar
Burnuna havuç koyar
Boynuna kaşkol takar
Kızaktan kayar
Kartopu oynar
Pencereden bakar
Boş kalır salıncaklar
Durur, sonra yeniden başlar
Gökyüzü ağlar
Doyumsuz manzaralar
Kartpostallık ağaçlar
Siyah-beyaz fotoğraflar
Göklerden mûcize yağar
Duâlar gibi semâya ağar
Daha çok üşür fukarâlar
Bu havâda nereye gider kuşlar?
Nerede kalacak, evsiz barksızlar?
İyi ki, merhamet diye bir duygu var
O duygu insanı insan yapar
Karlar

Onunla yıkanır dağlar
Ne güzeldir, bolluk bereket kadar
Karacaoğlan’da incecikten yağar
Elif Elif diye tozar
Denizler, göller, barajlar, dolar, taşar
Bu işin sonunda üşütmek de var
Çukurovalılar
Karmaç yapar
Erciyes, gelinliğini takar
Âşıklarının gönlünü yakar
Bayram eder kayakçılar
Oteller dolar
Kar şiirdir, Türkçem kadar
Gelsin sımsıcak çorbalar
Üşüyenler kaşık sallar
Rize/Çayeli’nde Mustafa Kutlu’dan tavşan
kanı çaylar
Şiir gibi demli yapar
Elhân-ı Şitâ’yı hatırlar
Dıranas’ın “buram buram” “Kar”ı var
Karla duygularım taşar
Âşık Oğuz şiir yazar
Defterini sicillemeler kaplar
Rabbim Sana Şükür, Hamd ü Senâlar
Verdiğin, Vereceğin Sonsuz Nîmetler
kadar...