Şiir: Çanakkale Geçilmez

Namus için kükreyip, vatan için öldüler,
Onlar Gelibolu’da en nadide güldüler,
Kanlı sırttan aşağı, sürünerek geldiler,

O gün yardıma koştu dağın aslanı, kurdu,
“Çanakkale geçilmez” diyordu şanlı ordu.

Baharda kan ağladı, Karayürek deresi,
Vahşeti yok etmekti, kurtuluşun çaresi,
Üstündeki gömlekle sarılırken yarası,

Omzunda kurşunla Mehmet, nöbete durdu,
“Çanakkale geçilmez” diyordu şanlı ordu.

Gülleler yağıyordu, Mehmetçiğin eline,
O gayret kuşağını doluyordu beline,
Kelime-i tevhitle, girip hücum seline,

Her biri bir küheylan, her biri devi vurdu,
“Çanakkale geçilmez” diyordu şanlı ordu.

Her ateş yığınında döküldü bir kaç fidan,
O gencecik civanlar koptu anadan, yardan,
Bir an ödün vermedi yurdundan, şehriyardan,

Mehmet Hakk’a yürürken nazlı eşini sordu,
“Çanakkale geçilmez” diyordu şanlı ordu.

Bazen sivil urbalı, bazen tüfeksiz gitti,
Nafakasız aç, susuz dağları mesken etti,
Gücü iman kaynağı, dev bir orduya yetti,

Yeşil çimen üstüne uzanan beyaz nurdu,
“Çanakkale geçilmez” diyordu şanlı ordu.