Kadın Sığınma Evi

Vakfın Adı: Safvet Bey bin Mehmed Efendi Vakfı

Kurucunun Lakabı: El-Hac, İnegöllüzade

Kurulduğu Yer: Bursa, İnegöl

Kuruluş Tarihi: 1334 H. / 1916 M.

Hamal, bir iki arkadaşıyla öğle yemeğine oturacaktı. O saate kadar sırtında taşıdığı yükün ağırlığıyla ayakta duracak hali kalmamıştı.

- Nasıl da acıkmışım kurt gibi, dedi.

Mis gibi somun ekmeğinin arasına kavurmayı bastırmış, yanına da bir tas ayranı hazırlamıştı. Ağzının suyu aka aka elini somuna götürüyordu ki, sokağın köşesinden yanında küçük bir çocukla çevreye bakına bakına giden düşkün bir hanımın geldiğini gördü. Savaş ve yokluk yıllarıydı. Aç ve muhtaç olduğu her halinden belli oluyordu. Hele yanındaki yavrucak, hamal ve arkadaşlarının önündeki ekmeği görünce ağlamaya başlamış;

- Ekmek istiyorum anne, diye açlığını dile getirmişti.

Hamal dayanamadı... Birkaç saniyelik bir duraksamadan sonra yerinden kalktı. Elindeki koca somunu bir çıkına koydu ve onlara götürdü;

- Bunu al bacım. Küçük askeri ağlatmayalım, dedi. Çocuğun saçlarını nasır tutmuş iri eliyle okşayıp eline bir de ufak kese sıkıştırarak oradan uzaklaştı. O yorgun haline rağmen öğle ekmeğini yiyememişti ama çaresiz bir anne ve çocuğuna yardım etmenin mutluluğuyla doymuştu. Aradan birkaç zaman geçti. Bir gün hamalbaşı iş hanının önünde sağa sola bakınırken, subay üniformalı bir kişi ve yanında bir hanım gördü. Hanım, yanındakine kendini işaret ediyordu. Tedirgin olmuştu. Ama kendine yaklaştıklarında hanımefendiyi hatırlamıştı. Tam bir şeyler demeye hazırlanıyordu ki subay üniformalı kişi;

- Evladım, hanımıma yardımın için çok teşekkür ederim. Paranı iade etmek için geldim, dedi.

Hamalbaşının bu iyiliği aslında daha büyük bir iyiliğin kapısını aralamıştı. Çünkü savaş yıllarında çoluk çocuğu yokluk çeken o subay, kocası askerde veya şehid düşmüş olan dul hanımların mağdur olmaması için barınacakları ve sığınacakları evler yapan bir vakıf kurmuştu. Belediyeden şehid eşi, kimsesiz, dul ya da mağdur olduklarını belgeleyen hanımlar, yeme içme, bahçesinde gezinme ve el sanatları yaparak geçimlerine katkıda bulunma imkânına kavuştukları bu sığınma evinde yeni bir hayat kuruyorlardı. Bu yüce gönüllü insan, Mehmed Bey oğlu Safvet Bey'di. Safvet Bey, Bursa İnegöllüydü ve vakfını da İnegöl'de Hicri 1334/Miladi 1916 yılında kurmuştu.