Gülce

Akl-ı zay divâneyim, evvelim, ahirim sen
Kâinatın sırrında, bâtınım, zahirim sen
Peymanece yürürüm, gölgem seninle yürür
Parelenmiş başımı, dağlarca duman bürür
Aynalara bakarım, görürüm orda seni
Sen olurum pür nefes, gönle bürürüm seni
Hicrandayım, firkatte, vuslatın gönle akmaz
Beni yalnız aşk yakar, közler, ateşler yakmaz
Hüzünlerim bir olur, feryat, figanla gelir
Bazı zaman âşikâr, bazen nihanla gelir

Söyle ne vakit biter, sana sürgünüm Gülce
Gam, kasavetle geçer, yâdda her günüm Gülce

Bir ferahnak bestenin, meyan sesisin ince
Eşliğisin sazımın, sözlerin nazenince
Yazılmışın Elest’te, sevdanın karasıyla
Uzatma sürgünümü, hasretler yarasıyla
Dağlarımın burcunda, yüreğim seni gözler
Duaların faslında, duam duanı özler
Bâd-ı sabâ eserken, gelsen sûzidil sesle
Sarıversen bağrımı, şiir dolu nefesle
Erguvanlar mevsimi, işte yine geçiyor
Göçmen kuşlar nev yurda, yele yele uçuyor

Söyle ne vakit biter, sana sürgünüm Gülce
Gam, kasavetle geçer, yâdda her günüm Gülce

Meydan okur her şeye, aşk sevene ilaçtır
Yüreklerde aşk yoksa / tüm gönüller bilaçtır
Aşkla harelendim ah, aşka adadım canı
Bulamadım ararım, gül çehreli cananı
Dilimde gül ezgisi, gitsem de yâre doğru
Yârin hüzzam sesleri, deler, incitir bağrı
Haramiler yol vermez, kaparlar aşkta yolu
Viraneyim, harabe, sînemde hüzün dolu
Şiirlerle esriğim, beyzalı türkülerle
Aşk maralım Aydibâ, güllerden sevgi derle

Söyle ne vakit biter, sana sürgünüm Gülce
Gam, kasavetle geçer, yâdda her günüm Gülce