AFFET YÂ RABBİ!

Sana el açacak yüzüm yoksa da Günahkâr kulunu affet yâ Rabb’i! Mutlak doğru varken nefsime uydum Garazkâr kulunu affet yâ Rabb’i! Nefsi emmâreyi zannettim, ezdim Şu fâni dünyanın zevkinden bezdim Gül dalı dururken çöplükte gezdim İsyankâr kulunu affet yâ Rabb’i! Kınama kimseyi ne şunu, bunu Boş yere geçirdin koskoca dünü Zavallı bîçâre cehlin zebûnu Cüretkâr kulunu affet yâ Rabb’i! Hâlâ üstümüzde gölgesi Bedrin Aldatmasın bizi ne olur vitrin Verdin bunca nimet bilmedim kadrin Şu nankör kulunu affet yâ Rabb’i! Eninde sonunda bulurmuş eden Kolay mı dayansın nârına beden? Sâni’nin hünerin temâşâ eden Sanatkâr kulunu affet yâ Rabb’i..!